ลองอ่านดูนะครับ  มันมีเยอะนะครับ  แต่ละตอน จะเอามาลงวันละตอนย่อยๆนะครับ

บทนำตอนแรกอาจจะนานสักนิดนะครับ  เอ็นทรีเดียวผมไม่เอานะ  เยอะ  ขี้เกียจ

                                                                             บทนำ

        กุมภาพันธ์  พ.ศ. 248x  คุณตาซาเฮ อินุงามิ เจ้าแห่งวงการผลิตไหมของญี่ปุ่น  พ่อค้าใหญ่เขตชินชู  และผู้ก่อตั้งกลุ่มบริษัทอินุงามิ  จากไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยวัยแปดสิบเอ็ดปี  ณ  บ้านพักริมทะเลสาบนาสุ  เขตชินชู

        ซาเฮ อินุงามิเป็นบุคคลผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูง   ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา    เรื่องราวความสำเร็จของท่านถูกตีพิมพ์ในนิตยสารและหนังสือพิมพ์มากมายและเผยแพร่ไปในวงกว้าง   แต่หนังสือ  อัตชีวประวัติซาเฮ อินุงามิ  ซึ่งสมาคมตระกูลอินุงามิตีพิมพ์ภายหลังคุณตาซาเฮเสียชีวิต   นับว่ารวบรวมประวัติชีวิตของท่านไว้ละเอียดที่สุด

        หนังสือเล่มนี้เล่าว่าซาเฮเป็นกำพร้าตั้งแต่เล็ก   และเดินทางมาแถบทะเลสาบนาสุ   เขตชินชูเมื่ออายุ 17 ปี ท่านไม่รู้จักบ้านเกิดของตนเอง   ไม่รู้แม้ว่าพ่อแม่เป็นใคร  รู้แค่ตัวเองมาจากตระกูลชื่อแปลกคืออินุงามิ   แต่แม้กระทั่งเรื่องชื่อตระกูลก็ไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือไม่

        ธรรมดาคนเราเมื่อยิ่งใหญ่รำรวยขึ้นมามักโอ้อวดวงศ์ตระกูลตัวเอง    คุณตาซาเฮกลับไม่เป็นเช่นนั้น   ท่านมักพูดกับคนรอบข้างด้วยความภาคภูมิใจว่า  คนทุกคนเกิดมาตัวเปล่าเปลือย  และยังเล่าหน้าตาเฉยอีกว่า

        "ฉันเป็นยาจกเร่รอนพเนจรไปทั่วจนอายุย่างสิบเจ็ด  มาเริ่มมีโชคเอาตอนเดินทางมาถึงนี่และได้พบท่านโนโนมิยานี่แหละ"

        ไดนิ  โนโนมิยาเป็นพระชินโตในศาลเจ้านาสุแถบทะเลสาบนาสุ  คุณตาซาเฮยกย่องให้ไดนิ  โนโนมิยาเป็นผู้มีพระคุณชั่วชีวิตพระคุณของไดนิตรึงใจซาเฮเสมอมา   เมื่อใดมีผู้เอ่ยถึงชื่อโนโนมิ  ซาเฮผู้เปี่ยมคุณธรรมและปัญญาจะต้องนั่งในท่าสำรวมทุกครั้ง

         ความกตัญญูไม่เสื่อมคลายต่อสมาชิกในครอบครัวของไดนิเป็นความดีงามของซาเฮอีกเรื่องหนึ่งที่ผู้คนกล่าขานถึง   อย่างไรก็ตามทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีข้อจำกัดในตัวเอง   เหตุฆาตกรรมนองเลือดในตระกูลอินุงามิหลังการตายของคุณตาซาเฮต่อคนตระกูลโนโนมิยา   จะว่าไปแล้วเรื่องนี้เป็นตัวอย่างอันดีว่า   เรื่องใดหากดำเนินการผิดพลาดแม้จะทำด้วยปรารถนาดีก็อาจก่อโศกนาฏกรรมใหญ่หลวงขึ้นได้

         ที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเหตุการณ์การพบกันครั้งแรกของคุณตาซาเฮและไดนิ  โนโนมิยา

         คุณตาซาเฮเล่าว่าตอนนั้นท่านน่อนเร่ขอทานไปทุกถิ่น   จนวันหนึ่งท่านมาล้มฟุบลงกับพื้นวิหารศาลเจ้านาสุราวกับสุนัขตัวหนึ่ง   ช่วงนั้นเป็นปลายฤดูใบไม้ร่วงอากาศแถบทะเลสาบในเขตชินชูแห่งนี้หนาวเย็นมากจนผู้คนไม่สามารถดำรงชีพได้โดยปราศจากโต๊ะอุ่นขา

         เวลานั้นสภาพของซาเฮน่าสมเพชเวทนา  สวมเสื้อผ้าเก่าขาดวิ่น  ไม่มีอาหารตกถึงท้องมาสามวันแล้ว  อากาศหนาวจัดและการขาดอาหารทำให้หนุ่มน้อยซาเฮเริ่มรู้รสชาติแห่งความตาย   หากไดนิ  โนโนมิยามาพบช้าไปนิดเดียว   ซาเฮคงตายอยู่ตรงนั้นอย่างน่าอนาถ

        เมื่อไดนิ  โนโนมิยาพบเด็กขอทานนอนสลบอยู่ก็ตกใจ   ท่านจึงอุ้มกลับไปบ้าน  และให้ฮารุโยะภรรยาคอดูแลอย่างใกล้ชิด   ความสัมพันธ์ระหว่างไดนิกับซาเฮเริ่มต้นขึ้นที่จุดนี้

        หนังสือ  อัตชีวประวัติซาเฮ  อินุงามิ เล่าว่า ขณะนั้นไดนิอายุ 42 ส่วน ฮารุโยะอายุ 22 สามีภรรยาคู่นี้อายุต่างกันมาก  และซาเฮกล่าวไว้ว่า ฮารุโยะเป็นคนสวย  จิตใจงดงามราวกับนางฟ้า

ขอแค่นี้ก่อนนะครับ   เพิ่งพิมพ์จบไป 2 หน้า  เมื่อยครับ  ถ้ามีคนอยากอ่านต่อจะมาลงเอ้นทรีต่อไปนะครับ  

มาจาก หนังสือคินดะอิจิยอดนักสืบตอนที่ 1 ฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ